Renee Olsthoorn
Menu

Bed of roses

Renée Olsthoorn

Vakantiestress? Nooit meer!

 

Het is weer zover. Advertenties alom van touroperators geïllustreerd met ongerepte (yeah right) zonovergoten schier verlaten (yeah right) door palmbomen omringde maagdelijk witte zandstranden en helder azuurblauwe zeeën, en het is pas januari! Toch schijn je er verstandig aan te doen nu al je plannen klaar te hebben. En onvermijdelijk komt dan de vraag der vragen: "Al plannen?"

Het antwoord wordt direct gegeven, want men behoeft op deze - objectief gezien - vrij abstracte vraag niet eens nadere uitleg. In deze tijd van het jaar kan die maar op één ding duiden: "wat zijn jouw vakantieplannen?"

"Heb ik niet," antwoord ik dan steevast en naar waarheid sinds mijn kids het ouderlijk huis hebben verlaten.

Vakantie. Deep down heb ik eigenlijk al een hekel aan het woord. Niet dat ik niet graag vrij ben van alle mogelijke beslommeringen die het leven van alledag met zich meebrengt, en ik houd van reizen, maar de term vakantie roept associaties bij mij op die ik, als het even kan, zal mijden als de pest.

De dagen van tevoren half ingepakte koffers en tassen in de slaapkamer, de stress over wat er nu wel of niet mee moet aan kleding, toiletartikelen, speelgoed en mondvoorraad, een zo volgeladen auto dat er voor een trip van een kilometertje of 1000 te weinig beenruimte is voor het gezin, en het hondje zijn draai niet kan vinden.

Dan het opstaan in het holst van de nacht om de drukte bij Parijs vóór te zijn, de zorg en knagende onzekerheid bij het overschrijden van de stadsgrenzen of strijkijzer en gastoestel werkelijk uit zijn, de stekker van de computer uit het stopcontact is en of de voor- en achterdeur werkelijk op slot zijn. En ten slotte de onontkoombare vraag uit de mond van een van de kleintjes als Rotterdam in zicht komt: "Zijn we al bíj vakantie?"

En die onschuldige vraag uit dat snoezige kindermondje illustreert in feite mijn afkeer van het begrip 'vakantie'. Vakantie vanuit mijn stad, Den Haag, naar een prachtige regio als Bretagne, begint níét na het afsluiten van de voordeur. Was dat maar waar! Nee, het vakantiegevoel begint pas als de bestemming is bereikt, en de hele familie gesetteld is. Eerst moet er echter over de nationale en internationale autosnelwegen worden gejakkerd en de door gevaarlijk inhalende vrachtwagens en auto's met bijna scharende caravans veroorzaakte schrik en stress worden verduurd. Vervolgens moet er gepauzeerd worden op slecht onderhouden aires waar de ontlasting van de toeristen in het napoleontisch toilet tot aan het plafond reikt, de afvalbakken overvol zijn, oververhitte kinderen krijsen dat het een aard heeft en ouders ongegeneerd ruziën. Hoezo vakantie? Hoezo recreëren...?

Toegegeven, lieve lezers, een beetje chargerend allemaal, want echt, ik heb in het verleden genoten van onze vakanties op kleinschalige Franse boerderijen waar we in een rustige en veilige omgeving voor de kinderen een gîte huurden. Maar het gedoe vóór het bereiken van de bestemming en de troep na afloop... nee, dat behoort wat mij betreft tot het verleden.

Geef mij in het hoogseizoen maar mijn eigen stad, en vooral mijn eigen buurt, het Statenkwartier in Den Haag, waar het natuurlijk het hele jaar goed toeven is, maar in het hoogseizoen helemaal! Dan heerst er namelijk een grotere rust dan in de rest van het jaar.  Verder beschik ik er over een zonnig voorbalkon, schaduwrijk achterbalkon en ook nog eens een tuin. Verder wandel ik in een kwartiertje naar het strand en er zijn bij mij om de hoek een uitstekende Franse patisserie, een geweldige Italiaanse traiteur, exotische restaurantjes en diverse gezellige (eet)cafés. En, last but not least, ik slaap in mijn eigen bed. Hoe bevoorrecht kan een mens zijn?

Kijk, daarvan krijg ík nu een vakantiegevoel, en ik hoef er niet eens een huisje voor te reserveren, koffers voor te pakken of de auto voor in te stappen... Kortom, een zomervakantiegevoel krijg ik door gewoon thuis te blijven.

Al schrijvende moet ik aan mijn lieve vader denken die, toen hij nog reisde, placht te zeggen: "Ik ga het liefst héél lang op vakantie, des te meer dagen heb ik om af te tellen dat ik weer fijn terug mag naar ons Haagje."

Ik wens jullie zo'n zes maanden van tevoren alvast een heerlijke zomervakantie.

 

Renée Olsthoorn, herzien 2019

 

 

Go Back

Comment